ერთი მეგობარი ფეხბურთელისგან მაქვს მოსმენილი, „ამერში“ გადმოსვლამდე, „ამერის“ გლდანის სტადიონზე მოწინააღმდეგის შემადგენლობაში რომ უთამაშია…
გვძულდა აქ თამაშიო – გამიმხილა იმ ფეხბურთელმა – ბურთს რომ გავუშვებდით და სტადიონზე „ეს სულ ასე უბერავს“ ჩაირთვებოდა, გაშვებულ ბურთზე მეტი სიმწარე ამ სიმღერის მოსმენა იყოო.
ცხადია, მეტოქეთა კარში ბურთებს აბრეზა, რატი, ტატანა და ბიჭები იტანდნენ, მაგრამ გია ნიკოლაძის (რომელიც „ამერის“ ოფიციალური ჰიმნის ავტორი გახლავთ) ყველაზე პოპულარული სიმღერის ეს სტროფი, მერწმუნეთ, თავის საქმეს აკეთებდა.
ამ ამბების გახსენება იმის სათქმელად დამჭირდა, რომ საქმეში – ნებისმიერ საქმეში, წვრილმანი არ არსებობს და ყველაფერი მნიშვნელოვანია. იმ შემთხვევებში კი, როდესაც ერთმანეთის პირისპირ ორი ფაქტობრივად თანაბარი ძალის გუნდი დგას, როგორც წესი, სწორედ ასეთი დეტალები იძლევა იმ თითქმის შეუმჩნეველ უპირატესობას, რომელსაც…
დანარჩენი იხილეთ 28 დეკემბრის საიუბილეო-საკოლექციო გაზეთ „სარბიელში“
ავტორის პროფილი
- „სპაიდერმენი“, „ბეტმენი“, „სუპერმენი“... მასზე უნდა გადაიღო ფილმი სათაურით - „შემსრულებელმენი“. გიორგი დარჯანიას დაავალე - შეასრულებს, ოღონდ ხუთ საათამდე. ხუთის მერე ვეღარ იპოვი.
უახლესი პოსტები
დავთარი16/11/2025 | 18:55რისთვის ვეჩხუბებით ვილის?
დავთარი11/09/2024 | 13:52დაუსტვინე ბებიაშენს
დავთარი09/09/2024 | 23:29სამივლინებო ჩანაწერები
დავთარი06/07/2024 | 17:53გვიანი პასუხი ზეპ ბლატერს
