გამოტყდით, რომ ამ არეულ დროში ჰოკეი კიდეც მიგავიწყდათ. არადა, ჰოკეი დიდი რამ გახლდათ, ჩემმა მზემ. მსოფლიოში ყველაზე სწრაფ გუნდურ თამაშს ამ ჩვენს ქალაქშიც გვარიანი ოდენობის მოყვარული ჰყავდა. მერე მოხდა გასროლ-გამოსროლანი და გულთახეთქვანი და ჰოკეიც გაქრა. მისი ადგილი ტელეეკრანზე დაიკარგა, მისი ადგილი გულში თითქოს გაიცრიცა და დაიმალა. და ახლა, ძმებო, როცა ნჰლ-ის თამაშების ყურება ჰამბურგერის გაღეჭვაზე...
– რატომ დამირეკე? – საქმე მქონდა. – აჰა, მოვედი, რა გინდა? – ეგრე უცბად რა ითქმება, სალაპარაკოა. – აბა, რა? – პრეზიდენტად უნდა დაგნიშნო. – პრეზიდენტი ხომ გვყავს? – არა, საფეხბურთო კლუბის პრეზიდენტად. – რომელი საფეხბურთო კლუბის პრეზიდენტად. – გუშინ დავაარსეთ უბანში. – და მერე ეგ შეიძლება? – როგორ არა, ვისაც უნდა, ის დაარსებს. ბიჭებმა...
რაც გამახსენდა გაზაევი რომ დავინახე, გამახსენდა ძველი დრო, როცა ვალერი გეორგიჩი თბილისის „დინამოში“ თამაშობდა და ჩვენს აბურდულ საფეხბურთო გუნდს შველოდა, ბაქოს „ნეფთჩისთან“ ყაიმის მიღწევის საქმეში. მაშინ ამბობდნენ გაზაევმა თბილისში თეთრი მერსედესი ჩამოიყვანა და გაყიდაო. ზოგი აცხადებდა, მერსედესი თეთრი კი არა, ლურჯი იყოო. მერე ცეკა-ტეკამ გვარიანად შეახურა ჩვენი უსუსური გუნდი და ფეხბურთელებს გამოყვანილ-გაყიდული მანქანების თვლა დაუწყეს....
ნოდარ ახალკაცი გარდაიცვალა. დღეს მის ცხედარს საბურთალოს მიწას მიაბარებენ და თითქოს ამით დასრულდება ქართული ფეხბურთის ისტორიის ერთი დიდი ამბავი. წარსული დიდება თბილისის „დინამოსი“ ნელ-ნელა, დროის კანონის შესაბამისად იქცევა ისტორიად, შორეულ მოგონებად. მოგონებადვე იქცევა წარმატებათა, ჩვენი ფეხბურთისთვის განუმეორებელი ნუსხაც, რომლის ბოლოსაც ერთი ხელმოწერაა – ნოდარ ახალკაცი. მაგრამ მოგონება ხომ არდავიწყებას ნიშნავს და არა რაღაც სხვას. როცა...
წილისყრის შედეგებს თუ გაეცანი? რომელი წილისყრის? ჩემპიონთა ლიგის. არავითარი წილისყრა არ ყოფილა. როგორ, აი, წყვილები. ჰმ… წყვილები. რატომ დამცინი? კარგად შეინახე ეგ წყვილები, არავინ მოგპაროს. აჰა, ჩაიხედე და ნახავ, თუ არ იყო წილისყრა. არ მინდა, მე ეგ წყვილები აგვისტოში ვიცოდი. ვა? რა ვა? ვიცოდი. საიდან? გამოვთვალე ყველაფერი ჩაწყობილია. ყველა თამაში? სად ხედავ თამაშს? ვინ ჩააწყო?...
რუსეთში გადაუღიათ კიდევ ერთი სპორტული ფილმი, საბჭოთა დროის დიად სურათებზე. ამჯერად, კალთბურთზე. ფილმი აღწერს, 1972 წელს ამერიკასთან მოგებულ ლეგენდარულ ოლიმპიურ ფინალს მიუნხენში და იმ დიდ სულიერ და ფიზიკურ შრომას, რომელიც მწვრთნელმა და მოთმაშეებმა გასწიეს, რათა იმ უდიადეს, ორჯერ გადათამაშებულ ბოლო სამ წამამდე მისულიყვნენ, ალექსანდრე ბელოვმა რომ გამარჯვების ბურთი ჩააგდო. ფილმს ქვია „დვიჟენიე ვვერხ“, რაც, პოეზიასაც...
მთელმა მსოფლიომ გაიგო ეს ამბავი და “სარბიელის” მკითხველებმაც. ოლიმპიური ჩემპიონი დეივ შულცი მილიონერმა ჯონ დიუპონმა მოჰკლა. რატომ და რისთვის გამოესალმა სიცოცხლეს განთქმული მოჭიდავე, ძნელი სათქმელია – ფილადელფიელი დეტექტივები ჯერჯერობით დუმან და დიუპონიც ვერავის მიაწვდენს ხმას ციხიდან. ფაქტი კი ერთია, „ნისან-პატრული“ რომ გადაბრუნდება, გზა მაშინ გამოჩნდებაო. მსოფლიოს მრავალ ჭკუიდან შემცდარ მილიონერს წესად აქვს, რომ რაღაც სპორტი...
სად არის პატრიკ კლუივერტი? ბოლო ცნობებით ის მილანში იყო, თუმცა, რას აკეთებდა იქ, არავინ იცის. მაშინ რატომ არის კლუივერტი მილანში? იმიტომ, რომ სხვაგან წასასვლელი მატარებელი ვერ აირჩია. როგორ მოხვდა კლუივერტი მილანში? შემთხვევით. მან და მისმა ძმაკაცმა უინსტონ ბოგარდმა სამხრეთში დასვენება გადაწყვიტეს, მილანში ჩასულებმა კი გაარკვიეს ,რომ იქ კურორტი არ ყოფილა. სად არის ახლა ბოგარდი? ბოგარდი...
ახალი წლის დღეები თითქოს ჩათავდა. გვარიან ნამთვრალევზე გაიხსენებ მთელ გასულ დღეებს, როდესაც ჭიქა წყალი მიაყოლე და ფსკერი გამოუჩინე. იხსენებ თავგასიებული და ფიქრობ, რომ გამუდმებით სმა მეტად მძიმე რეჟიმი წარსულის და ტოლუმბაშთა ხვედრია. რა რაღა თქვან ფეხბურთელებმა, ვისთვისაც მავან მწვრთნელებს არათუ დალევაზე, პაპიროზის მოწევაზეც კი ჯარიმები დაუწესებიათ? მათ ხომ არ შეუძლიათ, გამოთვრნენ და მერე გაბრუჟული თავით...
ესე იგი, ჩაახუტეს ზიდანს? უკეთესს ვის ჩაახუტებდნენ? მე მაინც იმის მხარეს ვარ, ბიჭის. ბიჭისთვის ჯერ ადრეა. ბიჭის დრო მოვა. რაღა ადრეა, ორჯერ ხომ იყო. მოიცა, შენ რომელ ბიჭზე ამბობ? ბიჭი ერთია, რონალდო. ჰმ… რა, ჰმ? რონალდო რაღა ბიჭია? ბიზონია, ბიჭი კი არა. ბიზონი კარსტენ იანკერია, რონალდო როგორაა ბიზონი? ყოველ შემთხვევაში ბიჭიც არ არის. აბა ვინ...